ΕΚΔΟΣΕΙΣ
Όλα όσα ξέρουμε, απολύτως καινούργια και πρωτότυπα αναφορικά με τη δομή του υποκειμένου και τη διαλεκτική της επιθυμίας που εμείς οι ψυχαναλυτές χρειάζεται να αρθρώσουμε, πώς τα έχουμε μάθει; Μέσω της οδού της εμπειρίας του νευρωτικού.
Ο παρών τόμος περιέχει ορισμένα σημαντικά θεωρητικά άρθρα ψυχαναλυτών της Παγκόσμιας Εταιρείας Ψυχανάλυσης (ΠΕΨ) για την κλινική της τοξικομανίας -που αποτελούν σημεία αναφοράς για όσους εγγράφουν την εργασία τους στον λακανικό προσανατολισμό όπως τον διαμορφώνει τα τελευταία τριάντα χρόνια ο Ζακ-Αλέν Μιλέρ-, καθώς και κλινικές περιπτώσεις.
«Γι' αυτό μπορεί το σύμπτωμα να διαβαστεί, επειδή είναι ήδη το ίδιο εγγεγραμμένο σε μια διαδικασία γραφής». Ιδού η κλασική θέση του Λακάν που ορίζει το σύμπτωμα σαν σημαίνουσα δομή όπως αυτό συμβαίνει με κάθε μόρφωμα του ασυνειδήτου.
Η πολιτική του ψυχαναλυτή πραγματώνεται κατ' ουσίαν στην καθοδήγηση της θεραπείας που αναλαμβάνει.
Το παρόν εγχειρίδιο συνιστά ένα σημαντικό κλινικό εργαλείο για την κατανόηση των νευρώσεων μέσα από το πρίσμα της λακανικής διδασκαλίας.
Το "Γεννήθηκα μία γαλάζια μέρα" είναι μια ιστορία θριάμβου και ανάτασης που αρχίζει από την παιδική του ηλικία, όταν ο Ντάνιελ αδυνατεί να αποκτήσει φίλους ενώ είναι επιρρεπής σε εκρήξεις θυμού, και φτάνει μέχρι την ενηλικίωσή του, όταν μαθαίνει πώς να ελέγχει τον εαυτό του και να ζει ανεξάρτητος, όταν ερωτεύεται και ασπάζεται τον χριστιανισμό.
Στο "Σημείωμα προς τους Ιταλούς" ο Λακάν προτείνει στον λεγόμενο ιταλικό τρίποδα, την ιταλική ομάδα του, "να χρίσει μέλη της εκείνους που θα αιτούνται την είσοδό τους βάσει της αρχής του περάσματος".
Από την πρώτη του εμφάνιση στην ελληνική πρωτεύουσα, στα 1873, μέχρι και τον θάνατό του, στα 1896, ο Γεώργιος Βιζυηνός δεν θα πάψει να διχάζει τον Άλλο της αθηναϊκής κοινωνίας και της λογοτεχνικής παραγωγής με την εμφάνιση, τον χαρακτήρα και το έργο του.
Οι θεωρητικές και κλινικές συντεταγμένες μιας πρακτικής που δεν προκύπτει τόσο από την άθροιση επιστημονικών ειδικοτήτων (την περίφημη «διεπιστημονικότητα»), αλλά από μια ορισμένη αποεξειδίκευση, προς όφελος μιας μεγαλύτερης δεκτικότητας στη συνάντηση με τον ασθενή.
Κάποιες αξιοσημείωτες μαρτυρίες αυτιστικών υψηλής λειτουργικότητας μας επιτρέπουν τώρα να προσανατολιστούμε καλύτερα στην κλασική κλινική του αυτισμού, όπως τη συνέλαβε ο Κάνερ.
Έμαθα ένα σωρό πράγματα από τον Κλωντ Λεβί-Στρως», λέει ο Λακάν. Κατ' αρχάς ότι η συμβολική δομή κυριαρχεί. Δηλαδή; Το κοινωνικό, οι σχέσεις συγγένειας, η ιδεολογία, αλλά επίσης, για τον καθένα, η σχέση του με τον κόσμο, οι σχέσεις που προσφέρουν οι αισθήσεις του, το οικογενειακό του σύμπλεγμα.
Ο Φρόυντ, αντλώντας την αισιοδοξία του από τον Διαφωτισμό, πίστευε ότι η θρησκεία δεν ήταν παρά αυταπάτη που η πρόοδος του επιστημονικού πνεύματος θα διέλυε στο μέλλον. Ο Λακάν δεν το πίστευε καθόλου.
Ο ατομικός μύθος του νευρωτικού ή ποίηση και ελευθερία στη νεύρωση ανήκει στη συλλογή «Παράδοξα του Λακάν» τίτλο που επέλεξε ο Ζακ-Αλέν Μιλέρ για μια σειρά αφιερωμένη κατ’ αρχάς σε ανέκδοτα κείμενα του Λακάν.
"Μιλάω στους τοίχους", λέει ο Λακάν και αυτό σημαίνει: "Ούτε σε σας ούτε στον μεγάλο Άλλο. Μιλάω μόνος μου. Είναι για την ακρίβεια αυτό που σας ενδιαφέρει. Δική σας ευθύνη να με ερμηνεύσετε".
Η "Λειτουργία και πεδίο της ομιλίας και της γλώσσας στην ψυχανάλυση" είναι το εναρκτήριο κείμενο του λακανισμού.
Καθεμία από τις τρεις διαλέξεις του παρόντος τόμου είναι μια επιχείρηση κομάντος. Ο Λακάν προσγειώνεται μπροστά σε τυχαία ακροατήρια. Έχει μια ώρα για να τους πει ποιος είναι και τι κάνει.
Το ζήτημα για τον Ζακ Λακάν δεν ήταν το παρελθόν, το ζήτημα για εκείνον ήταν πάντα η ψυχανάλυση στο παρόν, το πώς η ψυχανάλυση θα γίνει επιθυμητή και δραστήρια εδώ και τώρα, ακριβώς όπως την πρώτη φορά.
Τα κείμενα που βρίσκονται συγκεντρωμένα σε αυτήν εδώ τη συλλογή υπακούουν σε δύο αξιωματικές. Και οι δύο αφορούν την έννοια του ασυνειδήτου και τη θεωρία της ψυχαναλυτικής θεραπείας που συνεπάγεται.
Eίναι αμφίβολο αν ο Γκλεν Γκουλντ θα ήξερε τι να κάνει έναν ψυχαναλυτή. Ένας ψυχαναλυτής, όμως, μπορεί να μάθει από εκείνον, και να το περάσει στον αναγνώστη. Να μάθει, όχι τη μουσική, αλλά κάτι που αφορά τη συνάντηση με τη μουσική, τη γραφή της και την ερμηνεία της.
